این سخن آبیست از دریایِ بیپایانِ عشق

تا جهان را آب بَخْشَد جسمها را جان کُنَد (مولوی) (دکلمه)

2- هر که چون ماهی نباشد جوید او پایانِ آب

هر که او ماهی بود کی فِکْرَتِ پایان کند (مولوی) (دکلمه)

3- در این پایان در این ساران چو گم گشتند هشیاران

چه سازم من که من در ره چنان مستم که لاتَسْأَل (مولوی) (دکلمه)

4- این سخن پایان ندارد لیک من

آمدم زان سر به پایان می روم (مولوی) (دکلمه)

5- حدیثِ عاشقان پایان ندارد

فَنَسْتَکْفی بِهذا و السَّلام (مولوی) (دکلمه)

6- این سخن پایان ندارد باز ران

تا نمانیم از قطارِ کارْوان (مولوی) (دکلمه)

7- شرحِ حقْ پایان ندارد همچو حق

هین دهان بَرْبَنْد و برگردان وَرَق (مولوی) (دکلمه)

8- این حکایت را که نقدِ وقتِ ماست

گر تمامش میکنی اینجا رواست (دکلمه)

9- ناکسان را ترک کن بهرِ کَسان

قصه را پایان بَر و مَخْلَصْ رسان (مولوی) (دکلمه)

10- این سخن پایان ندارد ای جواد

ختم کن واللهُ اَعْلَمْ بالرَّشاد (مولوی) (دکلمه)

11- این سخن پایان ندارد ای پدر

این سخن را ترک کن پایان نگر (مولوی) (دکلمه)

12- به پایان بَر چو این ره بر گشادی

تمامش کن چو بنیادش نهادی (مولوی) (دکلمه)

13- در نومیدی بسی امید است

پایانِ شبِ سیه سپید است (مولوی) (دکلمه)